De volle maan komt altijd op bij zonsondergang. Dat is prachtig wandelen, maar op vier december was het extra bijzonder. De Koude Maan kwam op, de laatste volle maan voor de winterzonnewende, de laatste supermaan van 2025 en ook nog de extreemste volle maan tot 2042. Naar buiten dus!
Het weer moet natuurlijk wel een beetje meewerken… Ruim een half uur na maansopkomst begin ik net te mopperen over de bewolking als ik de lichte, grote ronde schijf ontdek. Natuurlijk is ze er. Volgens het boekje, recht tegenover de ondergaande zon.
Koude Maan
De naam is afkomstig uit de Amerikaanse Mohawk-cultuur. Spiritueel vertegenwoordigt deze wintermaan een tijd van stilte en bezinning, maar ook van volharding en kracht. Want die hebben we nodig om de kou en het donker te doorstaan en vernieuwd tevoorschijn te komen als de dagen weer lengen.
Rouwmaan
De Koude Maan wordt ook wel Rouwmaan genoemd. Het is de maan van het loslaten, ook een thema in de training van Natuurlijk Wandelen. Je neemt afscheid van oude gevoelens, gedachten of overtuigingen die je belasten. Maar eerst benoem je wat ze je gebracht hebben, de ‘golden nuggets’. Die bewaar je. Het mechanisme dat ze je gebracht heeft, raak je kwijt. Je staat jezelf toe dat verlies te betreuren. De oefening brengt vaak een immens gevoel van opluchting, gevolgd door de rust van niet moeten maar zijn.
In december is de maan op haar helderst. De zon staat extreem laag en de maan juist heel hoog, waardoor ze een groot deel van de avond zo helder schijnt dat ze schaduwen werpt.
Daarvoor is het nog te vroeg. Op de brug even buiten m’n dorp wens ik de zon welterusten en de maan een mooie nacht. Fonkelende stilte.
