Het regent weer. Even leek het lente en voelde ik me opveren, mijn energie ging weer stromen. Dat wandelt heerlijk, meer zo bij zonlicht dat mooi wordt gefilterd door sluierwolken. Jas uit, 10 minuten later trui uit… begin maart al wandelen in shirt maakt me licht, luchtig en blij.

Nu regent het weer en voel ik me zwaar van ‘geen zin’. Terneergedrukt, zoals in de lange winter vol kou, somberheid en soms verraderlijke gladheid eerder dit jaar. Zoals bekend is er geen slecht weer, alleen slechte kleding en mijn wandeloutfit is best in orde. Maar die nattigheid, kou en wind…

Hoe breng ik mezelf ertoe niet in zo’n bui te blijven hangen en te doen wat natuurlijk gezond is: buiten lopen? Zonder moeten of dwang, gewoon gaan?

Omdenken

Omdenken helpt, en het kan op veel manieren. Beseffen wat er wel is, bijvoorbeeld. Zoals voelen hoe lekker het is als je jezelf warm loopt in (vries)kou. Het geduw en getrek van windkracht 5 midden in vlakke weilanden omarmen als een gratis oefening om staande yogahoudingen te versterken. Ontdekken wat een leuke balansoefening lopen op verijsde sneeuw is. En hoe de huid van je gezicht opfrist en gaat tintelen van regen.

Een andere manier is hernoemen. Is het rotweer omdat het regent? De natuur spoelt zich schoon en het bodemwater wordt aangevuld. Is de felle oostenwind guur? Beschermd door een extra laagje kleding, muts en handschoenen vind ik hem prettig prikkelend. Is die loopneus irritant? ‘Haal op die wekker, …’ maakt je sinussen schoon en is beter dan steeds weer snuiten waarmee je je sinussen juist vol blaast. Gaat je o zo goede regenkleding toch ‘door’, wat vroeger of later altijd gebeurt? Wat zijn droge kleren, warme sokken en een mok hete thee dan geweldig!

Vertragen

‘OK ok, ik ga wel, maar het wordt een kort rondje en ik stap flink door…’ Als ik er zo aan begin, kom ik knorrig thuis. Meteen in volle vaart lopen jaagt je lichaam in de stress. En die gaat niet weg als je hard blijft doorlopen omdat je de wandeling achter de rug wilt hebben. Geen enkel ‘moetje’ brengt ontspanning en haast geeft altijd spanning. Vertragen is beter.

Kalm beginnen is het halve werk, of je nu een lange of een korte wandeling gaat maken. Doe eerst eens wat losmaakoefeningen voor voeten, benen, heupen, armen, schouders en nek. Ga dan wandelen met aandacht voor de bewegingen van je lichaam en je ademhaling. Na zo’n 10 minuten heb je meestal je wandelritme wel gevonden. Je gaat geleidelijk sneller en krachtiger lopen, in een ontspannen inspanning.

Ontspanning en gelijkmatigheid

Dan komt er ruimte voor een ander soort vertraging. De regelmatige, herhalende beweging van wandelen rekt de tijd uit en maakt je los van moeten, wel of niet willen, impulsen en humeur. Het maakt je ontspannen en gelijkmatig, open voor wat zich voordoet en op een natuurlijke manier energiek. Weer of geen weer…