Voor vertragen is nooit iets beters gevonden dan wandelen, stelt filosoof en wandelaar Frédéric Gros. Maar in de eerste weken van het nieuwe jaar vind ik het: wandelen in de sneeuw.

Het vertraagt letterlijk, want in verse, wat hogere sneeuw zak je met elke stap weg, en op platgelopen, bevroren sneeuw glij je uit zodra je te snel gaat. Maar het vertraagt ook door de stilte: de demping van geluidsgolven door de kristallen van verse sneeuw. Sneeuw is een isolerende deken die de natuur tot rust brengt. En ons mensen ook, als we eraan durven toegeven.

Bewust wandelen

Sneeuwwandelen is een prachtige oefening in bewust wandelen, met aandacht voor de ondergrond, beweging en balans. In hogere sneeuw til je een voet wat hoger op dan gewoonlijk, je stapt rustig en niet te ver uit en laat de voet in de sneeuw laten zakken tot je er goed op kan staan. Dan haal je je achterste voet omhoog uit de sneeuw, tilt hem wat hoger op dan gewoonlijk, brengt hem naar voren, stapt uit, laat de voet in de sneeuw zakken… en zo verder, de ene voet na de andere.

Lopen als een pinguïn

Platgelopen, bevroren sneeuw vraagt een andere aanpak: lopen als een pinguïn. Je loopt een beetje wijdbeens, met iets gebogen knieën en op platte, wat uitgedraaide voeten. Met je zwaartepunt steeds boven de uitstappende voet krijg je een licht waggelende gang van kleine – vooral kleine! – schuifelende stappen. Je loshangende armen helpen je om je evenwicht te bewaren. Houd je handen dus niet in je zakken, dat doen pinguïns ook niet.

Een krijtje aan je staartbeen

Het Rasterhoffpark bij Sneek ligt deels op een oude vuilnisbelt en heeft een paar leuke hellingen. Een prima plek voor de ‘hellingproef’ voor wandelaars: afdalen zonder vallen of wegslippen. Je buigt je benen licht en je houdt je zwaartepunt boven je hielen. Je leunt dus iets naar achteren, naar de helling toe. Terwijl je met kleine passen en verende knieën omlaag loopt, visualiseer je een krijtje aan je staartbeen waarmee je een streep over de grond trekt. Zo blijf je in de juiste lijn ten opzichte van de helling en ga je ook op platgelopen sneeuw niet onderuit.

Verstilling en vertraging

Sneeuw brengt verstilling en dat verhoogt ons welbevinden in de jachtige wereld van alledag. In een sneeuwwandeling is haasten fysiek onverstandig en geestelijk onnodig – verspillend misschien wel. Want haast verstoort verstilling, vertraging intensiveert haar.

Als je vertraagt en naar de stilte van de witte wereld luistert, ga je van alles horen: het knerpen van verse sneeuw onder je voeten, het kraken van een verijsde laag platgelopen sneeuw; de zachte plof van een dot sneeuw die van een tak valt, en het druppelen van smeltende sneeuw in een struik waar even wat zon op staat. Als de natuur tot rust komt, zouden wij het dan niet ook doen? We zijn er deel van.